In de Verenigde Staten blijven veredelingsprogramma's voor aardappelen zich richten op rassen die geschikt zijn voor de productie van aardappelchips, met aandacht voor klimaatadaptatie, resistentie tegen ziekten en plagen, bewaarkwaliteit en verwerkingsgeschiktheid.
David Douches van Michigan State University leidt een veredelings- en genetica-programma dat zich richt op chipsaardappelen. "De aardappelsector is dynamisch," zegt hij. "De behoeften veranderen, de kosten, de druk waarmee ze te maken hebben en de markten veranderen. Dus moeten wij onze rassen daarop aanpassen."
Douches heeft in de afgelopen 15 jaar vijf chipsrassen ontwikkeld. Zijn meest recente ontwikkeling is een bio-geoogste aardappel die de suikerbalans tijdens koude bewaring stabiel houdt, waardoor minder kwaliteitsverlies optreedt. Het ras bevindt zich momenteel in zaadvermeerdering voor commerciële testen.
Het veredelingswerk omvat ook ziekteresistente rassen die worden ingezet in markten zoals Nigeria, Kenia, Rwanda en Bangladesh. In de VS is Michigan een belangrijke producent van aardappelen voor chipsverwerking, waarbij ongeveer 70 procent van de oogst naar dit segment gaat.
Volgens het National Chip Program worden in de VS ongeveer 50 aardappelrassen gebruikt voor chips. Jaarlijks worden circa 225 nieuwe rassen beoordeeld en ongeveer 100 daarvan gaan door naar verdere proeven.
Samenwerking tussen onderzoekers, telers en verwerkers blijft essentieel. Phil Gusmano van Better Made Snack Foods: "We konden praten over de maatvoering en de verschillende eisen die nodig zijn voor een goede chipsaardappel. En het mooie is dat ze bereid zijn te luisteren naar wat wij te zeggen hebben, want als ze een aardappel ontwikkelen die niet echt voldoet aan de eisen van de eindverwerker, heeft dat geen nut."
Veredelingscycli kunnen tot 15 jaar duren vanwege de genetische structuur van het gewas. "We kunnen nooit een eigenschap vastleggen en die doorgeven aan de volgende generatie, dus het is erg moeilijk om een aardappel te vinden die alle gewenste eigenschappen heeft," aldus Douches.
Bewaarprestaties blijven een belangrijk aandachtspunt. Traditionele bewaring bij 10°C beperkt de houdbaarheid, terwijl lagere temperaturen het suikergehalte verhogen en de verwerkingskwaliteit beïnvloeden. "Je denkt dat het gewoon inerte objecten zijn, maar ze ademen en respireren daadwerkelijk," zegt Douches. "Als je dat doet, heb je eigenlijk een venster van twee tot drie dagen waarin ze optimaal zijn."
Nieuwere rassen verlengen de bewaartermijn. Het ras Manistee kan worden bewaard tot juli bij 7,2°C, terwijl nieuwere selecties kunnen worden bewaard bij 4,4°C. Gusmano wijst op veranderende aanvoerpatronen: "We verschepen geen aardappelen meer vanuit het hele land om hier in Michigan te worden verwerkt tot chips. In plaats daarvan worden ze het hele jaar door van anderhalf uur verderop aangevoerd."
Bron: AP News
