Wie vandaag langs de kaaien van de Antwerpse haven rijdt, ziet rijen containers. Staal, strak georganiseerd en kleurrijk. Wist je dat elke witte container eigenlijk een grote koelkast is? Pierre Seynaeve was jarenlang bestuurder bij International Container Transport Coordination (ICTC). Het bedrijf speelde een belangrijke rol in het succes van die koelcontainers, zo beschrijft de Port of Antwerp-Bruges.
© Port of Antwerp-BrugesHoe Pierre de wereld rondtrok om fruit vers te houden
Pierre kwam begin jaren tachtig bij ICTC terecht, vandaag Thornton THICO Group. Een bedrijf dat zich vooral specialiseert in het herstel van (koel)containers. Hij had een juridische achtergrond, maar werd al snel ergens anders aan het werk gezet. "Ze vroegen mij: kan jij naar Afrika trekken en daar een netwerk opbouwen?" vertelt Pierre. Dat deed hij. Maandenlang, soms zes weken aan een stuk, reisde hij door Oost- en West-Afrika. Wat begon als een commerciële opdracht, groeide uit tot zelfs een bananenplantage in eigen beheer.
Het probleem met de banaan
In de jaren tachtig werd fruit uit Afrika vooral vervoerd met oude koelschepen, waarbij het hele ruim één grote koelkast was. Bananen, ananassen, mango's: ze legden een lange weg af, vaak tegen hoge kosten en met veel verlies.
© Port of Antwerp-Bruges
Bij ICTC geloofden ze sterk in koelcontainers: afzonderlijke, perfect gecontroleerde eenheden die fruit veiliger en goedkoper konden vervoeren. "Één rot stuk kan de volledige lading niet meer besmetten en je kan de temperatuur van elke container perfect opvolgen tijdens het volledige transport."
Maar de sector overtuigen bleek moeilijk. Sommige bestaande spelers verdienden goed aan het oude systeem en verhinderden het contact met de planteurs in Afrika. Tot Pierre een gedurfde vraag stelde die alles zou veranderen: "Bestaat er geen plantage die we gewoon kunnen kopen?"
Als je zelf plantagehouder wordt
© Port of Antwerp-BrugesWat bijna als een grap klonk, werd werkelijkheid. ICTC en partners kochten een bananenplantage van zo'n 300 hectare in West-Afrika. Plots was ICTC niet alleen logistiek dienstverlener, maar ook producent. "Als je zelf plantagehouder bent, móéten ze wel met je praten," zegt Pierre met een glimlach.
De plantage werd van nul heropgebouwd, volgens moderne principes. Oude wegen verdwenen en nieuwe kabelbanen transporteerden de bananen naar de fabriek in de plaats. "Van plantage tot schip, alles zat in één keten," vertelt Pierre.
De bananen gingen rechtstreeks van de fabriek in koelcontainers, die vervolgens in de haven op schepen werden gezet. Minder overslag, minder verlies, minder verspilling.
Bewijzen door te doen
De weerstand bleef groot. Koelschepen, luchtvracht, gevestigde belangen: niemand zat te wachten op containers. Dus begon ICTC te tonen in plaats van te praten. Pierre gaf demonstraties op stranden, zette containers open, nodigde producenten en rederijen uit om zelf te zien hoe het werkte. "Je moet het tastbaar maken," zegt hij. "Mensen geloven pas als ze het met eigen ogen zien."
© Port of Antwerp-BrugesLangzaam maar zeker kantelde het verhaal. Andere plantages volgden. Avocado's die vroeger per vliegtuig gingen, kwamen voortaan per schip. Niet alleen goedkoper, maar ook duurzamer. Vandaag valt de koelcontainer niet meer weg te denken uit het transport van fruit en groenten.
De wereld komt samen in de haven
Voor Pierre is dat misschien wel de kern van zijn carrière: de haven als kruispunt van verhalen. "Wat hier in Antwerpen gebeurt, is verbonden met wat er in Afrika, Amerika of Azië groeit." Een banaan in de winkel vertelt een verhaal van technologie, durf en samenwerking.
Na meer dan veertig jaar nam Pierre afscheid als bestuurder. Maar als hij terugkijkt, doet hij dat met zichtbare trots. Niet alleen op de containers, depots of cijfers. Maar ook op het pionierswerk, de initiatieven en verhalen die eraan voorafgingen.
Bron: Port of Antwerp-Bruges
